لوح

و بر سنگ‌فرشِ سرد
 

به ياءس و به خسته‌گی می‌گراييد.

و هر بار
 

که پوستِ حيوان را لرزشی افتاده‌است
از سردی‌یِ گذرایِ آب
يا خود از خارشی.

هم از آن گونه که صحن را،
 

تا مرزِ سايه‌ها و سياهی
ممتد می‌شد
و چنان مرکّبِ آب‌ديده
 

و به جانبِ ايشان فريادبرداشتم:

و چنان بود که گفتی
 

انتظاری بيهوده می‌بريد.
 

فرياد برداشتم:
 

عيسايانی همه هم‌سرنوشت
عيسايانی يک‌دست
با جامه‌ها همه يک‌دست
و پاپوش‌ها و پاپيچ‌هايی يک دست‌ــ‌هم بدان قرارــ
و نان و شوربايی به‌تساوی
[که برابری، ميراثِ گران‌بهایِ تبارِ انسان است، آری!]
 

[اسبابِ بزرگی
همه آماده!]

و هر شام
چه بسا که «شامِ آخر»است
و هر نگاه
ای بسا که نگاهِ يهودايی.

هنگامی که رويایِ انسانيت و رحم
 

و صراحتِ سوزانِ حقيقت
چون خنجرکانِ آفتابِ کوير
به چشمان‌ات اندر خلد
و دريابی که چه شوربختی! چه شوربختی!
که کم‌تر مايه‌ايت کفايت بود
تا بيش‌ترين بخت‌ياری را احساس کنی:
سلامی به‌صفا
و دستی به‌گرمی
و لب‌خندی به‌صداقت.
و خود اين اندک‌مايه تو را فراهم‌نيامد!
نه
 

که مجالِ دعايی و نفرينی نيست
 

نه راهِ عروجِ به آسمان
 

گوش و دل امّا به من نبود.
 

و شمشيری را
 

و به زانوشان درافکنند
 

پس من بسيار گريستم
ــ و هر قطره‌یِ اشکِ من حقيقتی بود
 

آه
اين جماعت
 

چرا که به روزگارِ ما
شمشير
سلاحِ افسانه‌هاست.

نيز از اين‌روی
 

که در برابرِ «شمشير»
 

گويی شکنجه را و رنج و شهادت را
ــکه چيزی سخت ديرينه‌سال است‌ــ
با ابزارِ نو نمی‌پسندند
ورنه
آن‌همه جان‌ها که به آتشِ باروت سوخت؟!ــ
ورنه
آن همه جان‌ها، که از ايشان
تنها
 

در مجموعه‌یِ خوف انگيزِ کرورها و کرورها؟!ــ

آه
اين جماعت
 

افسانه‌يی بيش نمی‌دانند.

بی‌آن‌که خود از آسمان